۱- خشونت در زیر چتر دولت-ملت، امری ست قاعدتا مذموم و به عنوان استثنا، تنها دولت برای ایجاد امنیت حق استفاده از آن را دارد، مشروط بر آن که مخل آزادی های فردی و حقوق بشر نباشد. اما خشونت در نظام بین الملل از آنجا که هیچ دولت جهانی وجود ندارد و گونه ای آنارشی بر این نظام حاکم است، مشروعیت بیشتری از سوی بازیگران نظام (دولت ها) دارد، مشروط بر آن که مخل پیمان های امنیتی دسته جمعی و قواعد حقوقی جنگی نباشد.

۲- شهید برای وطنش جان می دهد نه برای آن که بازماندگان، لزوما و عینا همچون او بیاندیشند.