با حمله ی روسیه به گرجستان و جدا کردن اوستیای جنوبی و آبخازیا از آن کشور به نظر می رسد که تنش میان غرب و روسیه از زمان فروپاشی شوروی به اوج خود رسیده است.

روسیه تصمیم به انتقام گرفته است، انتقام سال ها تحقیر از سوی غرب. بسیاری از جماهیر جداشده از شوروی به سوی غرب آغوش گشودند و به روسیه پشت کردند، غرب به یوگسلاوی حمله کرد، با کمک به انقلاب های مخملین، اوکراین و گرجستان را از چنگ روسیه به درآورد، کوزوو را از صربستان جدا کرد، ناتو در صدد همسایگی با روسیه است و آمریکا سپر دفاع ضد موشکی خود را در پراگ و ورشو ،نماد اتحاد نظامی درهم فروریخته ی "ورشو"، مستقر می کند.

غرب روسیه را به خاطر تجاوز به تمامیت ارضی گرجستان و به رسمیت شناختن آبخازیا و اوستیای جنوبی ملامت می کند و روسیه غرب را به خاطر نادیده گرفتن تمامیت ارضی صربستان.

مطابق با اصول حقوق بین الملل باید اذعان کرد که هر دو طرف محقند، زیرا حقوق بین الملل دارای دو اصل متناقض است: اصل احترام به تمامیت ارضی کشورها و اصل حق ملت ها در تعیین سرنوشت خویش.

هر دو طرف با استناد به اصل اول یکدیگر را ملامت می کنند و با استناد به اصل دوم اقدامات خود را توجیه می نمایند.

هم مردم کوزوو خواهان استقلال از صربستان بودند و هم مردم آبخازیا و اوستیای جنوبی خواستار جدایی از گرجستان.

اما استقلال کوزوو با استقبال بسیار بیشتر دولت های جهان مواجه شد و تاکنون تنها بلاروس به صف به رسمیت شناسندگان دو ایالت جداشده از گرجستان پیوسته است.

دلیل این امر را باید در جذابیت ارزش های غربی و شکست روسیه در نبرد ایدئولوژی ها به هنگام پایان جنگ سرد دانست.

رویگردانی بسیاری از دولت های اروپای شرقی و مرکزی، آسیای میانه و قفقاز و همچنین خاورمیانه از روسیه را باید در همین عامل فقدان جذابیت ارزشی و ایدئولوژیک آن کشور جست و جو کرد.

روسیه تنها به کمک عنصر ناسیونالیسم روسی می تواند یکپارچگی خود و قسمت کوچکی از حیاط خلوت خویش در آسیای میانه و قفقاز را حفظ نماید و قطعا یارای مقابله با ارزش هایی چون دموکراسی، حقوق بشر و جهانی شدن اقتصاد، سیاست و فرهنگ را ندارد.